lxxiv
οταν τοινυν αλωπεκες τε και πετεινα φωλεους τε και καταλυσεις εχωσιν
εν ημιν˙ πως ελθη χς· που δε αναπαυσεται· τις κοινωνια φωτι προς σκοτος:
ογ του αγ° τιτου
καταλυει μεν γαρ εν τοις αγαπωσιν αυτον˙ παραιτειται δε τον βεβηλον· τι τοι
νυν νομιζεις οτι μισθω τα θαυματα εργαζομαι· οτι δοξα βιωτικη οιδα σου
την καρδιαν που βλεπεις νοω σου τα διανοηματα που ορας θελεις γαρ ουχ ἰνα
λαβης δυναμιν αγιου πνς αλλ ινα συναγαγης χρυσιον τι ζητεις ακολου
θησαι μοι μη γαρ αναπαυσιν εξεις μη γαρ ανυβριστος γενηση· μη γαρ ανευ ατι
μιας ζηση τουναντιον μεν ουν μισουμενος διωκομενος αλλον σκοπον ε
χεις˙ ελεγχω δια των ρηματων την προαιρεσιν ουκ ηλθον καταγωγιον εαυ
9:58 ογκαι ειπεν αυτω ο ις˙ αι α
λωπεκες φωλεους
εχουσι και τα πετεινα
[του ουνου κατασκηνω]
σεις ο δε υς του ανου
ουκ εχει που την κε
φαλην κλινη· 9:59 οδ οδειπεν δε
προς ετερον˙ ακολου
θει μοι.
τω εργασασθαι εις γην αλ
λ ηλθον τας ψυχας των
ανων οικους εαυτου παρ
εργασασθαι: εξ ανεπιγραφου:
οδ ουκ αυτομολος κατ εκει
νον ερχεται μαθητης· ου
δε θρασυς εις επαγγελιας
τας επι γε τοιουτω πραγ
[ματι· κεκληται ει μαλλον]
[παρα χυ προς αποστο]
[λην ουκ ανεπιτηδειως]
εχων προς τουτο ψηφω
γαρ θεια τετιμηται· πλη¯
ουπω σαφως ηπιστατο
τινα τροπον αρμοσασθαι
χρη τω τοιωδε πραγματι˙
ην μεν γαρ ϊσως αυτω πα
τηρ τω γηρα κατηχθισ
μενος˙ εδοκει δε λιαν ευσε
βειν την οφειλομενην
αυτω φειδω και αγαπην τηρειν προθυμουμενος˙ επειδη δε προς λειτουργιαν
εκληθη την ϊεραν τε και ευαγγελικην, τουτο γαρ εδηλου το ακολουθει μοι παρα
χυ προς αυτον εἰρημενον· ανθρωπινω συνηρπαζετο λογισμω και αναβολην ε
ζητει καιρου τη του τεκοντος γηροκομια διαρκεσαι δυναμενου και ου δηπου
φαμεν ως κειμενον ηδη και τελευτησαντα τον πατερα θαπτειν ηξιου· ου γαρ
*