lxxii



και ειπεν φησιν μωὑσης προς ϊησουν· μη ζηλοις συ εμοι· τις γαρ δοιη
παντα τον λαον κυ ειναι προφητας· οταν δω κς το πνα αυτου επ αυτους˙
αλλ’ ην και τοτε χς εν αγιω πνι ταυτα λαλειν αναπεισας τον ϊεροφαντη¯
μωυσεα και γουν τοις αγιοις αποστολοις αυτος δι εαυτου φησιν το μη κω
λυετε τον συντριβοντα τον σαταναν εν ονοματι αυτου· ου γαρ εστι κα
θ υμων φησιν˙ ος γαρ ουκ εστι καθ υμων ὑπερ υμων εστιν· ὑπερ υμων
γαρ εισι των αγαπωντων τον χν· οτι τα εις δοξαν αυτου πληρουν εθελου
σι τη παρ αυτου χαριτι στεφανουμενοι:    * του αγιου κυριλλου
ονοματι σου εκβαλλον
τα δαιμονια και εκωλυ
ομεν αυτον οτι ουκ α
κολουθει μεθ ημων +ογ
9:50 ειπεν δε προς αυτον ο
ις μη κωλυετε˙ ου γαρ
εστιν καθ υμων˙ ος γαρ
ουκ εστιν [κ]αθ υμων
υπερ υμων εστιν˙
9:51 ογεγενετο δε εν τω συμ
πληρουσθαι τας ημερας
της αναλημψεως αυτου
και αυτος εστηρισεν
το προσωπον του πο
ρευεσθαι εις ϊλημ˙
ο τουτεστιν ενσταντος του
καιρου· καθ ον δει λοιπον
το σωτηριον ὑπερ ημων
ὑπομειναντα παθος· ανα
βηναι μεν εις τον ουνον˙
συνεδρευσαι δε τω θω
και πρι· εκρινεν ανελθειν
εις ϊεροσολυμα τουτο γαρ
οιμαι δηλουν το εστηρισε
το προσωπον αυτου·
* του αγ° τιτου
ο εστηρησε το προσωπον αυ
[του. τουτεστιν ουκ]
ετι ωδε κακει απηρχετο˙
ουδε περιωδευε κωμας
και πολεις· αλλα την εις ϊλημ
απηει οδον εν γαρ την μη
τροπολει εχρην τον αμνον
προσαχθηναι· οπου καὶ
το προβατον εθυετο ορας.
ως εκουσιως εαυτον παρα
διδωσι και ουκ αναγε
ται βια: